Eem om toavel mit… Jurrien Wegter

Superlatieven kwamen de redactie van De Ainrommer tekort bij het beschrijven van Jurrien Wegter. Mijn interview bevestigde het – zelfs met 44 jaar leeftijdsverschil zijn de charmes en het enthousiasme van Jurrien onweerstaanbaar.

Jurrien is in 1930 geboren in Hoogkerk en verhuisde vanwege schoolgaande kinderen na enige tijd met zijn gezin naar Groningen. De stad was hem veel te druk en uiteindelijk wilde men toch weer graag verhuizen naar buiten. Jurrien werkte in het (toen nog) Academisch Ziekenhuis Groningen. Een collega woonde in Eenrum en nodigde hem uit te komen kijken. Het gevoel dat ik Jurrien beschreef toen ik voor het eerst in Eenrum kwam herkent hij: ook hij werd gelijk een beetje verliefd op het dorp en wilde er graag gaan wonen. Diezelfde collega liet hem weten toen er een huurwoning in De Vennen vrij kwam. Deze woning bleek iets te groot maar tegenover was een iets kleiner huis waar een gezin net uit aan het verhuizen was. In dat huis is het gezin Wegter in 1986 gaan wonen. Na een jaar kwam de pastorie van de Doopsgezinde Kerk vrij en werd gevraagd of men daar wilde gaan wonen en helpen. Het was een prachtig pand maar zeer vochtig – het was gebouwd op de oude spoorsloot en helaas ondervonden ze dagelijks de gevolgen daarvan. Toch heeft het gezin er zeven jaar gewoond tot de verhuizing naar de Dominee Uilkensstraat, wat Jurrien een geweldige plek vindt.

Twee jaar geleden werd een grote renovatie van de huizen aangekondigd: de natte ruimtes zouden opnieuw betegeld worden, de dakisolatie zou verbeterd worden en de bovenverdiepingen zouden dubbel glas en kunststof kozijnen krijgen. Binnen een jaar na dit goede nieuws hoorden de bewoners dat de huizen gesloopt zouden worden. Een actieve commissie mocht niet baten – binnenkort vindt de sloop plaats en maken plaats voor nieuwe, moderne, levensloopstendige woningen. Als de bouw klaar is hebben voormalig bewoners eerste keus en Jurrien wil ook graag terug. De huizen zullen dezelfde uitstraling hebben en hij geniet echt van de plek. Hij heeft zelf 40 jaar gevoetbald en vindt het heerlijk vlakbij te wonen en zich daarbij betrokken te voelen.

Het gezin Wegter bestaat, naast Jurrien en zijn vrouw, uit drie dochters en een zoon. Jurrien’s vrouw is 4,5 jaar geleden overleden. De dochters wonen allemaal dichtbij – in Scheemda, in Wehe den Hoorn en de middelste dochter zelfs maar twee huizen verder. Ze gaan er regelmatig samen op uit. Jurrien’s zoon woont in Noorwegen. Al tijdens zijn archeologie studie had hij daar al leidinggevende functies en nog voor het afronden van die studie werd hij gevraagd als fulltime archeoloog. Dit werkt doet hij nog steeds en hij is een Noorse schone getrouwd. Alle vier kinderen hebben zelf ook kinderen: alle vier gezinnen hebben een zoon en dochter. Ook de kleindochter heeft weer een jongen en een meisje. Bijzonder!

Het gezin heeft zich vanaf het begin in het verenigingsleven van Eenrum gedompeld. Jurrien had daar ook tijd voor: op zijn 55e kreeg hij de kans om vervroegd te stoppen met werken door een tvc-regeling (taakverdeling en concentratie). Hij is gestart met werken in het hertenkamp. “Prachtwerk was het”, zeg Jurrien, en hij heeft dat dan ook ongeveer 11 jaar gedaan. Ook heeft hij de begraafplaats onderhouden, waar hij graven schoonmaakte en gras maaide, toen nog allemaal met de hand. Dit heeft hij ongeveer 10 jaar gedaan.

Zijn zoon had het plan een historische kring in Eenrum op te richten maar vanwege zijn vertrek naar Noorwegen in 1994 is het daar niet van gekomen – Jurrien is daar toen mee gestart. De Historische Kring is nog steeds actief, maar sinds kort zonder Jurrien. De Kring komt bijeen in de Ainrommer Kamer van Café Bulthuis, in de opkamer met historische vitrine. Jurrien zingt al ongeveer 45 jaar in mannenkoren, waaronder ook het Ainrommer shantykoor. Dit koor is opgericht in 1999, dat tot feest- en gedenkjaar was uitgeroepen naar aanleiding van een wetenschappelijk rapport waaruit bleek dat er 2200 jaar geleden al sprake van van bewoning op de wierde Eenrum. Jurrien heeft warme herinneringen aan dat feest – een geweldige sfeer, veel activiteiten, zingen bij de haven. Na de feestweek is besloten met het shantykoor door te gaan. Hij heeft ook gezongen in het koor van de Hervormde Kerk dat inmiddels niet meer bestaat. Hij is nog lid van het Winsumer mannenkoor. De koren zijn op zoek naar leden en Jurrien hoopt dan ook dat wat ‘vers bloed’ het voortbestaan van het koor helpt.

Wegter

Dan zijn er nog de Groninger Blaarkoppen: Jurrien past al 20 jaar op de twee koeien die van mei tot en met september in het Eenrumer Bos bewonen. Deze ecologische en onderhoudsarme manier van bosbeheer betekent voor hem dat hij iedere dag kijkt of het goed gaat met de koeien, de koeienvlaaien van de paden haalt en de omheiningen nakijkt. Omdat ook voor koeien blijkbaar het gras altijd groener is aan de andere kant zijn ze wel eens ontsnapt. Jurrien vindt dit werk nog steeds geweldig.

Ik ben onder de indruk van de inzet en energie. Graag doe ik volgend jaar een boswandeling met je, Jurrien – romantisch koeienvlaaien scheppen!

Tekst en foto: Chantal van der Ende-Appel

Meer nieuws

Nieuwsbericht insturen