Eem om toavel mit….Mariette de Visser

Eem om toavel mit… Mariëtte de Visser

 

150914 Mariette en familie 3Niet zomaar een tafel; de sfeervolle keukentafel van de prachtige boerenrentenierswoning van wethouder Mariëtte de Visser en haar man Werner Meijer. Het pand aan het Oudekerkhofpad is één van de 13 woonhuizen in Eenrum aangemerkt als rijksmonument en heeft nog veel oorspronkelijke details, bijvoorbeeld de mooie muurornamenten van oogsttaferelen. Ze krijgen regelmatig ongenood maar enthousiast bezoek: Pieterpadters die de sleutel van de kerk komen vragen. In Pieterpad-documentatie staat dat men de sleutel kan halen bij Kerkstraat 2, maar gezien de leeftijd, locatie en het overeenkomende huisnummer is het niet raar dat men hun huis daarvoor aanziet.

 

Met een kop thee erbij beginnen we bij het begin. Mariëtte heeft Zeeuwse ouders, is in 1968 in Friesland geboren maar grotendeels in Haren opgegroeid. In die tijd moest je voor havo of vwo naar Groningen stad. Na haar middelbareschooltijd (in Groningen omdat er in die tijd nog geen havo of vwo in Haren was) is ze in Groningen gaan wonen en aan de RuG sociale geografie gaan studeren. Na haar studie werd ze beleidsmedewerker bij de afdeling Ruimte van de gemeente Achtkarspelen. Een kleine gemeente, wat automatisch een breed werkgebied betekende, waaronder toerisme, verkeer en vervoer. Na 6 jaar, in 1998, startte ze bij de Provincie Groningen als projectleider bij Verkeer en Vervoer. Ze is betrokken geweest bij een groot aantal projecten, van de verdubbeling van de N33 tot een eerdere fase van de plannen voor de N361. Dat project is uiteraard nu weer zeer actueel maar is al vanaf de jaren ’70 met tussenpozen aan de orde. In haar tijd bij de Provincie heeft ze naast haar fulltime baan een tweejarige masteropleiding Verkeerskunde in deeltijd gedaan.  Dit is een Europese opleiding, gegeven in samenwerkingsverband met hogescholen in Nottingham, Leeuwarden, Stuttgart en Bordeaux. Het bezoeken van deze steden gaf een extra dimensie aan de opleiding, maar het belangrijkste vond Mariëtte dat je anders leert als volwassene met nodige werkervaring. In 2001, het laatste jaar van de studie, is oudste dochter Eline geboren; bij de diploma-uitreiking in Nottingham stond ze, in vol ornaat met traditionele toga en hoofddeksel, met haar in haar armen.

 

Man Werner (HR adviseur bij overheidsorganisatie Agentschap Telecom) kent ze al als tiener via Scouting Haren. Ze zijn allebei zeer lang bij scouting betrokken geweest en ze zaten samen onder andere in de organisatie van de wereldjamboree die in 1995 in Nederland plaatsvond (iedere vier jaar ongeveer 30.000 deelnemers uit de gehele wereld) en het Noordelijk Pinksterkamp (jaarlijks rond de 3500 deelnemers). Ze woonden lang samen in Groningen en maakten regelmatig ritjes door het Hoogeland. Ze vonden het leuk om aan de hand van advertenties oude, karakteristieke huizen te bekijken. Zo ook hun huidige huis: het ritje werd een stuk serieuzer toen ze er gelijk gek op waren. Eenrum ‘kenden’ ze van eerdere ritjes en de dorpssfeer sprak ook aan. In 1997 zijn ze verhuisd en gestart met opknapwerkzaamheden. Na Eline volgen Myrthe (2003) en Jorn (2006). Mariëtte en Werner zijn in 2010 getrouwd, extra bijzonder door de aanwezigheid van hun drie kinderen en ook de locatie: de kerk van Eenrum.

 

Mariëtte heeft zich lange tijd niet bij een politieke partij aangesloten omdat ze een te uitgesproken partijkleur niet gepast vond in haar functie bij de Provincie Groningen. Ze is uiteindelijk toch lid geworden van de PvdA De Marne. Toen op een gegeven moment alle leden opgebeld werden in een initiatief om de lokale afdeling weer wat actiever te maken werd ook Mariëtte benaderd of ze daar een rol in wilde spelen. Met weinig tijd naast haar gezin en drukke leek dat eigenlijk niet mogelijk, maar ze ging toch naar een bijeenkomst in Domies Toen om te praten over de plannen en mogelijkheden. Het was 2013, het jaar voor de verkiezingen, en ze is gaan helpen met het schrijven van het verkiezingsprogramma. Niet gelijk prominent aanwezig en mede daardoor prima te combineren met haar baan in Groningen. Gaandeweg moest er natuurlijk een verkiezingslijst komen waarvoor een externe kandidaatstellingscommissie werd benoemd, die Mariëtte vroegen of ze lijsttrekker wilde worden. Een groot verschil met haar achter-de-schermen-rol, maar na goed nadenken besloot ze dat het een prachtige kans was en dat ze er gewoon voor zou gaan. De campagnetijd van kennismakingsbijeenkomsten, foto’s, folders en posters volgde; heel druk maar dat doe je graag als je iets erg leuk vindt, zegt ze. Bij de verkiezingen werd de PvdA de tweede partij. De periode tussen lijsttrekker worden en de verkiezingsuitslagen inclusief benoemingen is een onzekere, maar daar heeft ze zich nooit ongemakkelijk bij gevoeld: haar baan behouden was goed, wethouder worden natuurlijk ook. Voor de onderhandelingsgesprekken met het CDA moest ze zich nog meer verdiepen in de meest uiteenlopende zaken dan ze daarvoor al had gedaan; een interessante, spannende en hectische periode. Zó hectisch dat ze op haar verjaardag, een week na de verkiezingen, totaal vergat dat ze jarig was en dus niet toekwam aan het trakteren van haar collega’s in Groningen (natuurlijk heeft ze dat goedgemaakt). Niet lang erna werd bekend dat ze wethouder werd. Voor een wethouder geldt een onmiddellijke inzet en geen opzegtermijn voor je huidige baan. In haar geval kwam dat neer op een periode van twee weken tussen het weten en de daadwerkelijke benoeming; een zeer korte periode voor een overdracht, zeker als leidinggevende, maar ook dat kwam goed. Voor Mariëtte was het een zeer bewuste keuze en ze vindt het nog steeds fantastisch.

 

De Marne is, net zoals ‘haar’ eerste gemeente Achtkarspelen, relatief klein, met drie wethouders, waardoor de werkzaamheden en portefeuilles zeer divers zijn. Mariëtte’s portefeuille: Sociale Zaken, Decentralisaties AWBZ en participatiewet, Welzijn en Zorg, Onderwijs, Verkeer en vervoer, Infrastructuur en Visserij. Vele activiteiten buiten kantoortijd horen er ook bij, waar Mariëtte altijd plezier in heeft. Natuurlijk zijn er ook moeilijke beslissingen en grote dossiers, bijvoorbeeld actuele zaken als aardbevingen, krimp in relatie tot onderwijs, de gemeentelijke herindeling en de decentralisatie van de zorg. Ze vindt het bijzonder een functie te bekleden waar je van positieve invloed kunt zijn en zoveel mooie mensen en initiatieven te zien.

 

Hoewel vrije tijd een schaars goed is geworden heeft Mariëtte meer dan genoeg om het mee in te vullen. Samen met haar gezien gaat ze regelmatig naar Hongarije, waar ze sinds 2005 een vakantiehuis hebben. Dat ging niet zonder slag of stoot: de bemiddelaar bleek een oplichter en is na publicatie op internet met de noorderzon vertrokken. Regelmatig hebben ze een extra gast: Amanda, een Roma-meisje uit een kindertehuis. Gebrek aan acceptatie en schrijnende omstandigheden van zigeuners zijn daar helaas nog zeer actueel.
Mariëtte’s grootste hobby is zingen. Ze is één van de medeoprichters van muziekfestival Aigenwies Ainrom. “De opzet is dat muzikanten uit eigen dorp en omgeving zich presenteren en liefst nog in verrassende samenstellingen iets samen doen. Dan zie je pas hoeveel talent er is!”, zegt ze. Zelfs zingt ze in Surpraaiz, een gezelschap met een zeer afwisselend repertoire, van Bach tot een Frans dronkemansliedje. Ze werken nog aan het Kattenduet.

 

Ook over Eenrum blijft ze enthousiast. Ze noemt het een gedreven dorp en vindt het mooi dat er veel bloeiende verenigingen, kleine bedrijfjes en activiteiten zijn. Ze vindt het fijn, ook vanwege de kinderen, dat er voorzieningen zijn als school en supermarkt. Ze zijn nog steeds blij met de woonplek en hebben inmiddels een bijgebouw van de naastgelegen smederij gekocht, oorspronkelijk de timmerwerkplaats van de kerk, ook een rijksmonument. De buitenkant is inmiddels gerenoveerd, Werner is druk bezig de binnenkant om te bouwen naar een bewoonbare ruimte, onder andere voor de kinderen. Ze ziet het gezin er nog lang naar tevredenheid wonen.

Meer nieuws

Nieuwsbericht insturen