Waar zij waren

Waar Zij Waren

 

Enige tijd geleden stond er een oproep in De Ainrommer voor mensen die als figurant wilden meewerken aan de film Waar Zij Waren. Ik heb daar, net zoals gelukkig veel anderen (waaronder mijn man en een vriendin), gehoor aan gegeven. De film is een bijzonder project en juist vanwege de filmlocaties in en om ons Eenrum leek me een artikel en update op z’n plaats.

 

Het project

Waar Zij Waren is een korte Nederlandstalige film en een afstudeerproject van de Nederlandse Filmacademie (van de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten). Het project is gedeeltelijk door crowdfunding gefinancierd – op de CineCrowd site (zie onder) is meer informatie en bovendien de teaser trailer te vinden. Zelf had ik het begrip afstudeerfilm geïnterpreteerd als een project waarbij de volledige crew inclusief acteurs student is, maar dat is niet het geval: het team bestaat naast de afstudeerders uit gevestigde acteurs en andere professionals. De nauwe samenwerking tussen de gehele crew en alle ‘departementen’ maakt het project bijzonder: regisseur Bobbie Koek heeft zich altijd verbaasd over hoe de verschillende teams vaak op hun eigen eilandjes functioneren en wilde dat bewust veranderen. Zo verbleef het gehele team enkele weken gezamenlijk hier in het hoge Noorden en wordt ieders inbreng, ook die van de acteurs, gestimuleerd. Er is met name gedraaid in Eenrum (Café Bulthuis), Pieterburen (begraafplaats) en Vierhuizen (kerk).

 

Film

De film is een psychologisch drama met thema’s als zingeving, eenzaamheid, vriendschap, familie, depressiviteit en het zoeken naar houvast. De officiële synopsis: ‘Melle vluchtte jaren geleden naar de stad en keert nu terug naar zijn geboortedorp voor de begrafenis van een oude jeugdvriend. Op deze plek, waar gordijnen in de huizen gesloten zijn, de zwijgzaamheid de straten domineert en waar elk verdriet nog altijd wordt weggedrukt door middel van Gods woord, ontmoet Melle de vrijgevochten Oscar. Voor het eerst sinds lange tijd vindt hij aansluiting. Samen observeren zij de dorpelingen en hun geoefende regels. Totdat hun vriendschap eindigt in een noodlottige uitbarsting.’

Opvallend en toch herkenbaar vind ik de openhartige motivatie van regisseur Bobbie Koek. Zij zegt onder andere: “De manier waarop de tijd aan mij voorbij raast is vaak angstaanjagend en geeft me het gevoel totaal geen vat te hebben op verleden, heden en toekomst. Er is niemand die niet te maken krijgt met de vluchtigheid van het leven. Automatisch is de vraag naar betekenis daaraan verbonden. Melle is ons voorbeeld hiervan. We plaatsen hem in een situatie waarin hij direct te maken krijgt met al deze aspecten. Hiermee hopen we de kijker een beeld te geven van dit soort angstaanjagende gedachten die wij als mens zo hardnekkig proberen te ontkennen, maar welke ondertussen zo’n groot en onvermijdelijk onderdeel zijn van ons bestaan.”

 

Ervaringen

Ook bij een relatief kleinschalige productie (niet iedere film heeft het budget en de opzet van een blockbuster) komt enorm veel kijken qua planning, hoeveelheid materiaal, tijd, organisatie en aantal mensen. Vooral als je niet bekend bent met deze wereld, zoals ik, is het fascinerend om te zien. Ik was figurant in Bulthuis (ik was een jenever drinkende dame aan de gokkast) en in Vierhuizen (kerkbezoek) – des te grappiger omdat ik zelden alcohol drink, niet gok en niet gelovig ben. Ik vond het vooral mooi om te zien dat professionaliteit en warmte goed samen gingen – the show must go on, maar ondertussen was er altijd veel aandacht voor crewleden onder elkaar en voor de figuranten. Dat laatste kwam met name door figuratiebegeleider Yasmin van Dorp, met wie de figuranten het meeste contact hadden en die onvermoeibaar leek in haar enthousiasme en motivatie. Hoewel de crew natuurlijk wel even moest wennen aan beperkte telefonische bereikbaarheid, wiebelig wifi en supermarkten die een kwartier rijden zijn vonden ook zij het een mooie ervaring. Yasmin:

“Ik vond het erg bijzonder om tien dagen lang ergens te zijn waar ik normaal gesproken nooit zou komen. Dat is ook het leuke aan film maken; je komt op plekken waarvan je geeneens wist dat ze überhaupt bestonden. Wat ik vooral zo ontzettend leuk vond waren de geweldige leuke reacties die we hebben gehad. We hebben zoveel hulp uit allemaal verschillende hoeken gekregen. De saamhorigheid die in Noord-Groningen bij de bewoners heerst, is mooi om te zien. Ook was iedereen bereid ons te helpen en mee te denken. Mensen uit Groningen staan er altijd om bekend dat ze stug kunnen zijn… nou daar hebben wij helemaal niets van gemerkt.”

 

Montage, première en uitzending

De laatste draaidag is inmiddels achter de rug en de montage is gestart. De première is in juli in het prachtige EYE in Amsterdam. In het najaar is de film op televisie te zien – nadere berichtgeving verschijnt ongetwijfeld op de Facebook-pagina van de film en ik zal zorgen voor een berichtje in De Ainrommer en op eenrumonline.nl.

http://www.cinecrowd.nl/waar-zij-waren
https://www.facebook.com/waarzijwaren

tekst: Chantal van der Ende-Appel

foto: crew Waar Zij Waren

 

Meer nieuws

Nieuwsbericht insturen